WOK – klasy: IId T

29.05.20 Temat: Innowacje w teatrze.

Witam serdecznie klasę. Przypominam , że zbliża się koniec roku szkolnego, a więc jeszcze trochę wysiłku:)

Terminu „teatr współczesny” używa się w różnych znaczeniach. Zazwyczaj mówi się w ten sposób o teatrze działającym od początku XX wieku (od 1901 roku). Jednak nic w sztuce nie dzieje się nagle i rzadko można podać konkretne daty wyznaczające powstanie bądź zakończenie danego nurtu, dlatego też cezurę tę należy traktować umownie.

Na teatr początku XX wieku wpływ miały takie nurty jak: naturalizm, symbolizm, impresjonizm czy kubizm.

Można powiedzieć, że teatr to fascynujący świat sceny. A jaki jest dzisiejszy teatr?

W waszych podręcznikach od str 117 macie takie nurty jak:

– teatr polityczny

– teatr absurdu

– teatr alternatywy

– teatr nowych brutalistów

– tetra plastyczny i teatr lalek

– teatr muzyczny

– i inne.

Z pewnością słyszeliście o niektórych z nich, ale nie o wszystkich.

Teatr absurdu

Co to jest teatr absurdu? Jakich jego przedstawicieli potrafisz wymienić?

Teatr absurdu to jeden z głównych kierunków w XX-wiecznym teatrze i dramacie, operujący groteską i parodią. Działania bohaterów są pozbawione na ogół motywacji psychologicznej, w fabule trudno znaleźć związki przyczynowo-skutkowe. Fabuła jest właściwie pretekstem do parodiowania różnych form i zachowań, stereotypów mówienia i zachowania, bohaterowie – są marionetkami, ucieleśnieniem stereotypów.

Prekursorem teatru absurdu był we Francji Alfred Jarry, autor Ubu Króla, napisanego w 1888, wystawionego w 1896 roku.

W Polsce pierwszymi jego przedstawicielami byli:

Stanisław Ignacy Witkiewicz,

Witold Gombrowicz,

Sławomir Mrożek (po wojnie).

Z twórców zagranicznych tworzących teatr absurdu w okresie powojennym na uwagę zasługują:

– Eugène Ionesco (1912-1994) – dramaturg francuski, pochodzenia rumuńskiego, autor Nosorożca, Łysej śpiewaczki, Lekcji,

– Samuel Beckett (1906-1989) – pisarz irlandzki, osiadły we Francji, którego dramat

Czekając na Godota urasta do rangi metafory losu współczesnego człowieka.

Dwóch smutnych wyczekujących beznadziejnie na Godota bohaterów symbolizuje los ludzi naszych czasów, czekających nie wiadomo na kogo – może Boga (warto zwrócić uwagę na imię nienadchodzącego bohatera, pochodzące od God).

Inna słynna sztuka Becketta to Końcówka – jej bohaterowie to para staruszków, Nell i Nagg. Mieszkają w kubłach na śmieci i wpatrują się w bezkresne morze. Są ostatnimi ludźmi – przeżywają kres ludzkości.

Beckett celowo organizuje przestrzeń ubogą, schematyczną, pozbawioną rekwizytów. W pustce i przygnębiającym bezmiarze pokazuje absurdy ludzkiego istnienia i zadaje najtrudniejsze pytania: o śmierć, życie, sens (czy może raczej bezsens?) istnienia, nadzieję (bo może jednak Godot przyjdzie), odpowiedzi jednak nie udziela.

Teatr nowych brutalistów

Nowy brutalizm charakteryzuje się łamaniem na scenie wszelkich granic. Jego reprezentanci wychodzą z założenia, że na scenie można pokazać wszystko. Ukazują ponadto najciemniejsze strony ludzkiej natury. Głównym tematem dramatów jest przemoc, seks, perwersja, cierpienie i śmierć. Wyeksponowanie przemocy ma na celu zaszokować widzów. Bohaterowie sztuk nowego brutalizmu częściej niż w innych nurtach teatralnych używają wulgaryzmów oraz potocznego języka. Dość powszechny w tym nurcie jest stosunek płciowy odbywany na scenie, a także mordowanie i znęcanie się jednych postaci nad drugimi.

Proponuję wam poczytać:

https://wyborcza.pl/1,75410,10283290,Nieudany_spektakl__Wyspy__w_rez__Renate_Jett.html

Natomiast wy, w zeszytach scharakteryzujcie „teatr polityczny” na stronę pod tematem. Proszę napisać więcej informacji, niż tylko to co macie w podręczniku. Nie musicie wysyłać.

Ponieważ zbliża się powoli koniec roku szkolnego, możecie indywidualnie na mojego szkolnego maila na zsetrakowice zadawać pytania odnośnie oceny końcoworocznej. W miarę możliwości postaram się odpowiedzieć szybko.

Pozdrawiam:)